A ROSALIA (1885)Do mar pola orela
mireina pasar,
na frente unha estrela,
no bico un cantar.
E vina tan sola
na noite sin fin,
¡que inda recei pola probe da tola
eu, que non teño quen rece por min!
A musa dos pobos
que vin pasar eu,
comesta dos lobos,
comesta morreu...
Os osos son d'ela
que vades gardar.
¡Ai dos que levan na frente unha estrela!
¡Ai dos que levan no bico un cantar!.
